W niedzielę 8 września w Różanie oficjalnie oddano do użytku stadion i obiekty towarzyszące, koszt – 4 mln zł.
Samorząd Województwa Mazowieckiego na obiekt sportowy w Różanie przekazał 500 tys. zł – powiedział radny Marian Krupiński.
W sobotę 7 września po raz pierwszy Centralne Składowisko Odpadów Promieniotwórczych w Różanie, jedyne takie w Polsce, udostępnione było dla zwiedzających, a to wszystko przy okazji IV Pikniku Militarnego – powiedział Zygmunt Jarosław, prezes Stowarzyszenia Miłosników Ziemi Różańskiej.
Po blisko pół wieku doświadczenia z odpadami o niskiej i średniej aktywności, wiadomo, że Centralne Składowisko Odpadów Promieniotwórczych w Różanie pracujące od 1960 roku nie spowodowało żadnego zagrożenia dla zdrowia okolicznej ludności i pracowników.
Świętowali po raz czternasty, choć każdego roku intencja jest ta sama: podziękowanie za plony i prośba o jeszcze lepsze w roku następnym.
Wczoraj w Baranowie odbyły się tradycyjne dożynki, czyli święto rolników, ogrodników, sadowników i pszczelarzy. Była uroczysta msza dziękczynna, wielobarwny korowód z wieńcami dożynkowymi, dzielenie się chlebem ze zbiorów i turniej wsi.
Każdego roku po zbiorach plonów mieszkańcy gmin spotykają się, by dziękować za plony. O tym jakie to ważne – mówi Mirosław Augustyniak, radny sejmiku mazowieckiego.
Tak też było wczoraj w Baranowie, kiedy to amfiteatr wypełnił się po brzegi. Na scenie wystąpiły dzieci z Przedszkola Samorządowego i uczniowie Zespołu Szkół Gminnych oraz grupa śpiewacza Klubu Seniora
“Pogodny zmierzch” z Baranowa. Największe emocje wzbudził występ Cezarego Żaka i Artura Barcisia.
Jubileusz 60-lecia pracy twórczej świętowała ostrołęczanka Zofia Stanowska. Podczas uroczystego spotkania, które odbyło się w Muzeum Kultury Kurpiowskiej odebrała gratulację i nagrodę od prezydenta miasta Janusza Kotowskiego. Maria Samsel, dyrektor muzeum w imieniu ministra kultury i dziedzictwa narodowego złożyła na ręce malarki dyplom z okazji 60-lecia pracy twórczej oraz 85 urodzin. Swoje uznanie w imieniu samorządu województwa mazowieckiego wyraził również radny sejmiku Marian Krupiński.
Wernisaż wystawy połączony był z promocją albumu obrazującego twórczość artystki, zatytułowanego 'Zofia Stanowska. Mój świat w obrazach”.
Twórczość ostrołęczanki jest bardzo różnorodna. Portrety, pejzaże, martwa natura, sceny historyczne – artystka z wielką pasją oddaje swoje odczucia, emocje na płótnie.
Mówiła Barbara Kalinowska, wicedyrektor Muzeum Kultury Kurpiowskiej.
mm
1,5 miesiąca trwały prace przy budowie nowego mostu na rzece Omulew w miejscowości Kruki. W piątek obiekt został uroczyście oddany do użytku i poświęcony przez infułata Zygmunta Żukowskiego.
Koszt budowy nowego drewnianego mostu w Krukach wyniósł około 140 tys. zł – dodał Wójt Gminy Olszewo – Borki Krzysztof Szewczyk.
”Jeśli nie chcesz mojej zguby, krokodyla daj mi luby” to oczywiście fragment 'Zemsty’ Aleksandra Fredry, którego dzieła były prezentowane podczas tegorocznej akcji Narodowe Czytanie.
Zainicjowane przez prezydenta Bronisława Komorowskiego czytanie dzieł literatury polskiej zaowocowało tym, że coraz więcej instytucji kulturalnych organizuje wydarzenie, które zyskuje na popularności. W tym roku do akcji włączyła się również Gminna Biblioteka Publiczna w Olszewie – Borkach.
Wójt Gminy Olszewo – Borki Krzysztof Szewczyk zaprezentował wierszowaną bajkę uznawaną za kanon polskiej literatury dziecięcej pt. ”Paweł i Gaweł”.
Narodowe Czytanie w całej Polsce odbyło się w sobotę 7 września.
Forum Nowych Inspiracji działające w Gimnazjum Nr 2 im. Danuty Siedzikówny Inki w Ostrołęce rozpoczyna nowy sezon swojej działalności. Uczniowie, pod okiem opiekunek Janiny Białobrzeskiej, Hanny Mikulskiej i Iwony Janus – Kojtek będą mogli rozwijać swoje zainteresowania w dziedzinach matematyki, chemii i fizyki.
To szansa dla ciekawych świata, dla tych, którzy lubią zadawać dociekliwe pytania i chcą odkrywać otaczający świat w świetle naukowym. To kolejny rok funkcjonowania Forum Nowych Inspiracji. Pierwsze spotkanie odbędzie się 18 września.
Zarzut usiłowania zabójstwa usłyszał mieszkaniec Ostrołęki, który ranił nożem swojego ojca. Trafił do aresztu.
Przypomnijmy, w miniony czwartek na ul. Targowej podczas szamotaniny syn zadał ojcu kilka ciosów nożem i uciekł. Szybko został zatrzymany przez dzielnicowych i osadzony w policyjnym areszcie, był nietrzeźwy (ponad 1,6 ‰). Ofiara trafiła do szpitala.
Sąd wobec podejrzanego na wniosek Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztu na okres trzech miesięcy.
Muzeum Kultury Kurpiowskiej zaprasza w sobotę 7 września na Spotkanie Przy Lampce.
Będzie to okazja by wspomnieć zmarłych dziesięć lat temu Zofię i Wojciecha Woźniaków, którzy byli wieloletnimi pracownikami muzeum.
Zofia Woźniak pracowała w dziale administracyjnym, Wojciech natomiast w dziale sztuki. Oboje zginęli w wypadku samochodowym 6 września 2003 roku.
Spotkanie rozpocznie się o godz. 16.
Ernest Jóźwik, który był bohaterem ubiegłorocznego spotkania podróżniczego organizowanego przez Radio Oko wyrusza w kolejną podróż swoim motocyklem. Tym razem gorący klimat Afryki zamienia na Kaukaz. W drodze towarzyszyć mu będzie Tomasza Sulicha. Cel: w 40 dni przejechać ponad 10 tys. kilometrów, zdobyć najwyższe szczyty Kaukazu, poznać lokalną kulturę i doświadczyć tamtejszej gościnności.
Radio Oko: Doszły do nas słuchy, że Wasz wyjazd się opóźni.
Ernest: Tak, mieliśmy wystartować w sobotę wczesnym rankiem ale przez kłopoty z wizami wyszło jak wyszło.
Możesz coś więcej powiedzieć?
To dość zawiłe i skomplikowane… Mieliśmy marzenie… w sumie nadal tkwi w nas, nadal jest nadzieja, podobno ta umiera ostatnia. Wymyśliliśmy sobie, że spróbujemy zmierzyć się z 4 wygasłymi wulkanami, każdy powyżej 5.000 m n.p.m. , każdy w innym kraju. Wszystko wyglądało pięknie i w miarę prostu: załatwić odpowiednio długi urlop, uzbierać dostatecznie duży budżet, przygotować się logistycznie, kondycyjnie, sprzętowo i ruszyć.
Chcieliśmy nasz trip zacząć od najwyższego z tych wulkanów, położonego na terytorium Rosji Elbrusu, w porę jednak, tuż przed złożeniem wniosków wizowych, zorientowaliśmy się jednak, że trzeba ze względów wizowych zmienić cały plan. Plany pokrzyżował nam Demawend (5610m n.p.m.) a w zasadzie polityka wizowa prowadzona przez kraj, w którym ów 'stożek” jest położony. Iran, bo o nim tu mowa, ma dość długą i dziwną politykę, która trochę utrudnia planowanie podróży. Nie dość, że trwało to w nieskończoność, do końca nie było ( i nadal nie ma) pewności czy uda się ją zdobyć, to jeszcze generowało to koszty. Najgorszy był fakt, że na terytorium Iranu trzeba wjechać do 14 dni od otrzymania wizy, ponieważ tylko taką ważność ona posiada. Wydawana jest na okres 14 dni i zobowiązuje do wjazdu w nieprzekraczalnym terminie 2 tygodni. Także zaryzykowaliśmy, odłożyliśmy Elbrus na sam koniec i zaczęliśmy walkę o irańską wizę. BY ją dostać najpierw trzeba uzyskać specjalny 'numerek” . Jest to specjalny kod autoryzacyjny do uzyskania w odpowiednim ministerstwie w Teheranie. Po uzyskaniu tego kodu wiza była już praktycznie w naszym zasięgu gdyby nie… nie będę już zwalał winy na nikogo, bo jest w tym sporo też i naszej niestety.
Możesz jaśniej, naszych czytelników z pewnością to zainteresuje
Jasne. Problemy z wizą Irańską jak by znikły, pojawiły się te z tą do Federacji Rosyjskiej. Do jej uzyskania potrzebny jest voucher, to takie poświadczenie wykupienia usług turystycznych na terenie Federacji R. , noclegu. Kupuje się to w odpowiednich biurach podróży. Tomasz, mój towarzysz doli i niedoli zakupił taki voucher i udał się z nim do Ambasady. Tam okazało się, że teren w który się udajemy jest wyjątkowo niebezpieczny (wg. Ambasady) i zwykły tryb przyznawania wizy (4-5dni) został mu wydłużony do 12! To był dla nas cios. W tym momencie legł cały plan.
Jako, że ja pojechałem kilka dni później to wybrałem sobie inne miejsce, położone poza obszarem Kaukazu, na które wypisano mi owy dokument.
Przez to zamieszanie prawdopodobnie nie uda nam się już uzyskać wizy do Iranu – kosztowało by nas kolejne dni straty, czekanie.
No właśnie, ile tych dni straciliście ?
Dokładnie 4 dni, 10% mniej czasu na wyjazd, to bardzo dużo. W dodatku maleje szansa, że uda się cokolwiek 'zdobyć”. Mimo, że nie polujemy na wynik sportowy, nie jedziemy tam by zaliczać szczyty a bardziej po ten górski 'klimat”, po widoki i głębokie przeżycia, które zrozumie tylko ten, kto obcował przez dłuższy czas z górami i się w nich zakochał – to jednak szkoda, być tak blisko i nie znaleźć się na szczycie.
Dlaczego szanse maleją ?
Przez zmianę kolejności o której wcześniej wspomniałem. Otóż jeśli zaczęlibyśmy od 'piersi dziewicy” ( tak popularnie nazywany jest Elbrus bowiem swoim wyglądem przypomina je 😉 mielibyśmy szansę zmierzyć się z górą jeszcze w umiarkowanie letnich warunkach, bowiem bylibyśmy tam około 15 września. Będąc tam miesiąc później szanse maleją – zaczyna się już sezon zimowy czyli opady śniegu, niskie temperatury, brak widoczności. W takich warunkach ryzyko rośnie a nie chcemy niepotrzebnie ryzykować bo jak wcześniej wspomniałem wynik sportowy nas nie interesuje.
Demawend byłby łatwą górą niezależnie od terminu akcji górskiej, bowiem jest położony najbardziej na południe ze wszystkich planowanych przez nas szczytów i tam warunki pogodowe raczej nie pokrzyżowały by naszych planów. A tak, nie dość, że zagrożony jest Elbrus to także Kazbek w Gruzji. Ale dość już tych kiepskich dla nas informacji. Porozmawiajmy w końcu o czymś przyjemnym 😉
Ok. To może odskoczmy na chwilę od Waszej wyprawy a przedstaw swoją wizję, uzasadnij naszym czytelnikom, dlaczego motocykl. Nie łatwiej było by pojechać z tym całym górskim sprzętem samochodem, czy np. Zapakować się w samolot i po kilkunastu godzinach być już na miejscu ?
Wygodniej na pewno. Ale czy fajniej ? Dla mnie na pewno nie. Motocykl w moim odczuci to kwintesencja podróżowania, ciekawiej może być już tylko stopem i rowerem ale na obie formy nie wystarczy nam czasu. A dlaczego? Przytoczę może tu artykuł napisany nie tak dawno przez Tomasza, zapraszam czytelników zambrow.org do jego lektury:
<http://www.peron4.pl/7-razy-tak-dla-podrozy-na-motocyklu/>
Skoro jesteśmy przy motocyklach – na kaukaz jedziesz nowym motocyklem.
Chciałbym by był nowy 😉 Tak dobrze niestety nie jest ale faktycznie, zmieniłem maszynę. Podyktowane było to kilkoma czynnikami, głównie ekonomicznymi ale nie tylko. EnJoy, bo tak nazwałem swoją maszynę to oszczędność w podróży (mniejsze spalanie, niższe koszty ogólnej eksploatacji). Niższa masa, lepsze zawieszenie, większy prześwit pozwalają nieco pewniej poczuć się poza asfaltową drogą. Niestety na 'czarnej nitce” poprzedni motocykl był bardziej komfortowy, miał bardziej elastyczny silnik i dużo lepiej chronił przez warunkami atmosferycznymi, ale nikt nie mówił, że będzie idealnie. Ideałów niema zarówno wśród motocykli jak i ludzi. Życie to sztuka kompromisów i mam nadzieje, że z Tomaszem będziemy potrafili na nie pójść, bo inaczej skończy się jak rok temu 😉
Czy to znaczy, że rok temu nie potrafiliście się dogadać z Markiem?
Nie 😉 pozwoliłem sobie tylko na mały żart. Nasze relacje były świetne, to inne czynniki zdecydowały o takiej jego decyzji. Mam nadzieję , że w tym roku wrócimy do kraju w pełnym składzie, zdrowi, szczęśliwi i spełnieni.
A co poza górami jeszcze planujecie?
W zasadzie nic specjalnego. Rzucimy się w wir podróży, oddamy się przygodzie do reszty. To życie i spotkani po drodze ludzie zdecydują jak potoczą się nasze losy. Przykładem niech tu będzie słynna, biblijna góra Ararat ( 5137 m n.p.m.). By wejść na nią trzeba wykupić sobie pozwolenie, wynająć przewodnika. Wszystko to kłóci się z naszą ideą podróżowania, z poczuciem wolności, której szukamy na motocyklu i w górach. Koszt wejścia także nie jest bez znaczenia bo oscyluje w granicach 1000zł i mówię tu o samych opłatach na miejscu, bez prowiantu, dojazdu itp. kosztów.
Także postanowiliśmy, że jeśli będzie czas i spokojna sytuacja w Kurdystanie ( górzysta kraina w południowo-zachodniej Azji zamieszkana przez Kurdów), jeśli sytuacja w pobliskiej Syrii nie wpłynie na ruchy wojsk Tureckich to podejmiemy wyzwanie.
Wojska tureckie?
Tak, Ararart lezy na terytorium spornym , został siłą zabrany Armenii, wymordowano tam w latach 20tych XXw ponad 1,5mln Ormian, dlatego jest to strefa wojskowa. Ogólnie to takie niespokojne rejony, cały czas coś się tam tli.
Nie boicie się ?
Ja nawet bardzo. Mam wielkie obawy o akcje górskie, i to te wszystkie. W Turcji wojsko zabroniło publikować mapy wysokich (jeśli nie wszystkich) gór, więc… jeśli pójdziemy to 'na azymut”. Nie byłem nigdy na pięcio tysięczniku, nie wiem jak zachowa się mój organizm – czasu na aklimatyzację dużo nie mamy. Zawsze w naszych górskich ekipach byłem na etacie 'reportera”, zawsze ktoś mnie dopinał do liny, zawsze swoje zdrowie i życie oddawałem doświadczonej grupie znajomych a później przyjaciół bowiem zżyliśmy się ze sobą strasznie. Niektórzy z nich jeżdżą na siedmiotysięczniki i to tylko dlatego, że te z ósemką z przodu są poza ich zasięgiem finansowym. Także proszę sobie wyobrazić moje obawy… Pierwszy raz na pięciotysieczniku, bez wsparcia, bez ludzi z doświadczeniem bo Tomasz raczkuje, ja z resztą też jeszcze … Najwyższa samotnie zdobyta góra to Rysy, do tego latem. Można powiedzieć, że porywamy się z motyką na słońce albo raczej z czekanem na Kazbek, bo to zdecydowanie najtrudniejsza góra na naszej trasie, ale przecież kiedyś trzeba było zrobić ten krok. Uwierzcie mi – wyjazd do Afryki to był 'pikuś” w porównaniu do tego co nas czeka podczas tego wyjazdu. Strach strachem, jednak marzenia nie są po to by je pielęgnować, tylko po to by je spełniać. Oczywiście nie za wszelką cenę. Rozwagi na pewno nam nie zabraknie oby wystarczyło tylko szczęścia. Poza tym liczymy, że ludzie jednak przyjmą nas, obcych z otwartym sercem i zamiast rzucać pod nogi kłody po prostu pomogą w razie potrzeby.
Jak spędzacie te ostatnie dni ?
Tomasz jest już prawie gotowy. Ja do ostatnich dni będę serwisował motocykl, który z przyczyn niezależnych ode mnie, nie mógł przejść tego procesu wcześniej. To akurat przykra sprawa o której nie chciał bym publicznie opowiadać, przynajmniej na razie. Ważne, że już jest i uda się go jako tako przygotować do wyjazdu. Jako tako a nie tak jak chciałem – ale po raz kolejny wynika to z przyczyn niezależnych od mojej osoby. Co najmniej kilka osób, kilka firm, którym zaufałem zawiodło mnie tym razem ;(
Kiedy więc start ?
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem i nie zdecydujemy się na czekanie 2-3 dni na wizę do Iranu to ruszamy w najbliższy wtorek, około 6 rano, tak by być w Warszawie o godz. 8 gdzie odbieram swoją wizę do Rosji. Nie było już sensu jeździć po nią specjalnie skoro i tak trasa naszego wyjazdu wiedzie przez naszą stolicę.
Kiedy planujecie powrót, jakie kraje chcecie odwiedzić ?
Powrót zaplanowany jest na 20 października i raczej się nie wydłuży bowiem 15 października kończą się nasze wizy. A kraje… planujemy jak najszybciej dostać się do Turcji przez Słowację, Węgry, Serbię i Bułgarię. W Turcji zacznie się już nasza przygoda, choć nie tak długa jak początkowo planowaliśmy. Uciekło nam kilka dni, dodatkowo zimowe warunki w górach wydłużą nasze obcowanie z nimi stąd trzeba ciąć nasze nizinne plany jak tylko można. Być może dlatego, oprócz Iranu, darujemy sobie również Azerbejdżan. Na pewno za to odwiedzimy Armenię i Gruzję oraz w drodze powrotnej Rosję i Ukrainę.
Czego Wam życzyć ?
Mnóstwa przygód, dużo siły i samozaparcia, motywacji do działania, odważnych ale też i mądrych decyzji, dobrej pogody i samych życzliwych ludzi na naszej drodze. Oby w czasie akcji górskiej nasza lina nie naprężyła się nawet raz! I najważniejsze – byśmy wrócili cali i zdrowi, najlepiej na kołach naszych motocykli 😉 Także życzeń mamy sporo 😉
Mamy sporo do zyskania, ale jeszcze więcej możemy stracić. Ufamy jednak, że szczęście nas nie opuści i wszystko zakończy się pomyślnie. Trzymajcie za nas kciuki i do zobaczenia po powrocie.
Fot. http://www.peron4.pl/7-razy-tak-dla-podrozy-na-motocyklu/
